Zintegrowane stanowisko w robotyce kosmicznej

Zintegrowane stanowisko do testów środowiskowych interfejsów do chwytania oraz dokowania, stosowanych w robotyce kosmicznej – TesVAC MGSE.

W artykule opublikowanym w miesięczniku MECHANIK 2/2019 autorzy: Filip Czubaczyński, Philippe Preumont oraz Paweł Wittels opisują koncepcję oraz projekt mechaniczny aplikacji do testów środowiskowych interfejsów stosowanych w robotyce kosmicznej. Przedstawiają także stan techniki, opis mechaniczny i funkcjonalny proponowanego rozwiązania, metodykę projektowania oraz napotkane problemy trybologiczne oraz proponują zakres dalszych prac.

Na potrzeby badań kosmicznych mechanizmów do chwytania oraz dokowania docelowe środowisko pracy może być symulowane w laboratoriach na Ziemi. Jest wiele rodzajów symulatorów, wykorzystujących modele komputerowe oraz fizyczne. Wśród symulatorów używających modeli fizycznych można wymienić zrobotyzowane stanowiska do badań dynamicznych i termiczno-próżniowych.

Roboty mobilne stosuje się najczęściej w badaniach dynamicznych w jednej płaszczyźnie. Przykładem takiego systemu jest symulator robota kosmicznego w NTUA Control Systems Laboratory (rys. 1) [1, 2]. Składa się on z aktywnych oraz pasywnych platform. Platformy poruszają się po granitowym stole zapewniającym płaskość na poziomie 5 μm oraz niską chropowatość powierzchni. Roboty przemieszczają się na poduszkach powietrznych, co pozwala na symulację zjawiska naturalnej pływalności występującego na orbicie. Ograniczeniem tego stanowiska testowego jest możliwość ruchu tylko w jednej płaszczyźnie. 

Pełna wersja artykułu dostępna jest na stronie miesięcznika Mechanik.


Źródło: Readakcja Mechanik